“iletildi. aşk meleğim.”

nasıl bir kız sevgilisini “aşk meleği” olarak tanımlar? veya tam tersi.  “aşk meleği” olarak tanımlanmak belki de erkeğin suçu? veyahut, “aşk meleği” unisex bir kavram ve benim haberim yok. durun durun, bir alternatif  daha var: belki de ben bir odunum.

kapıyı açtığında kapınn üzerindeki çın çınları hesaplayamamak sabah mahmurluğunun bir sonucu olmalıydı. bu çın çınlardan hep nefret ederdi ama çıkarttırmıyordu ki cazgır. hiç düşünmezdi şu herifi dükkana bir gün de gönlünü hoş ederek uğurlayayım diye. bağırmaya başlamıştı bile. karnı gurulduyordu…

dükkana geç gelmenin kötü bir şey olduğunu o gün gerçekten anlamıştı. çünkü öğlene kadar dükkanın kapısının önünde bir belediye uyarı levhası durmuştu.  ”verdiğimiz rahatsızlıktan dolayı özür dileriz.” hangi …………..nun/nin işiydi bu?

gecenin dördü… soğuk; evinden dışarıda olan nadir kişilerin yüzünde, sık aralıklarla kağıt kesikleri bırakıyordu. gecenin bu vaktinde, her apartmanda beş altı tane lambası yanan oda görünür bu şehirde. uyumayan güruhun bazı üyeleri kimi zaman soğuğa aldırmadan sokaklarda bulur kendini. o gece Eskişehir sokaklarının birinde, iki kişi ellerinde kocaman bir levhayla dolaşmaktaydı.  polise yakalanmak gibi bir endişeye sahip olmaları onları ayazdan bir nebze koruyordu. ve hatta polisle karşıkarşıya geldiklerinde terlemişlerdi bile.  polisi görür görmez bulundukları yerdeki dükkanın önünde, elleri yavaşça tabelayı terk etmiş ve hızla yan sokağa kaçmışlardı. sabaha karşı kendilerini eve atmalarıyla apartmanda yanan oda ışıklarına birkaç oda ışığı daha eklenmişti.

Her şey; gecenin dördünde fırından taze poğaça almaya giderken, Taner’in sokaktaki belediye levhasını görmesi ve ev arkadaşımız Onur’un odasının önüne levhayı koyma fikrini geliştirmesiyle başlamıştı. Sevmiştim bu fikri.

ben; eti senin kemiği benim dediklerinde, bisküviyi alacağıma sevinen bir çocuktum.  kimine sorsan, çocukluğum için çok yaramazdı der. katılmıyorum; sadece, yaramazdı. bu yüzden yediklerimi çok hatırlamıyorum açıkçası; azar azar…

devam edecek…

hellim peynirinin neden kızartıldığını, hellimi kızartmadan yiyince anladım. “kayış…” günlerden sıcak bir cumartesiydi ve havuzdan çocuk sesleri geliyordu. resepsiyon sakinleri şu sırayla gelirdi: Kazım Abi, sonrasında Şafak Abla ve en sonunda da müdür. 3 ay tam zamanlı çalışmanın karşılığı olarak beni stajyer maaşıyla Türkiye’ye geri göndermeden önce de adı müdürdü, sonra da. belki sonra başka bir ad da eklemişimdir. “yavşak…”

resepsiyonda Yasemin vardı. aslında bugün gelmemesi gerekiyordu. sanırım patronun sevişesi gelmişti.

naber Ömer?

iyidir Yasemin. noldu mesai günlerin mi değişti?

yok. bir uğrayım dedim. patronla da görüşücem.

anladım.

“sürtük…”

anahtarı kaybettiği için gece gelen müşteriyi balkondan sokan tek resepsiyonistti. açıkçası patronun onu 5 yıldızlı bir otelde barındırdırması için işini bayağı iyi yapıyor olması lazımdı. “dünyanın en eski işini…”

bir daha hellimi kızartmadan yememeye yemin ederken, kafamı kaldırdığımda resepsiyonun önünde bir bıyık gördüm. kafamı daha fazla kaldırdığımda bıyığın bir suratı da olduğunu farkettim.

birader. buraya bir bayan saati geldi mi?

yok abi. nedir durum?

ya bizim kızlar burada sabahladıydı da. angut saatını unutmuş.

bazen Aksaray’da bir otel resepsiyonunda çalıştığımdan şüpheleniyordum. gece vardiyası oldukça şenlikli olmalıydı. “muhabbet tellalı…”

dün geceki girişleri ana binaya götürsene Ömer.

Şimdi mi?

ana binanın yolu havuzun kenarından geçiyordu ve şu saatlerde benim hiç istemediğim bir rotaydı. kesin oralarda bir yerlerde sıkılmış bir biçimde babasıyla kağıt oynuyor veya havuza ayaklarını sokup çıkarıyordu.

merhaba.

merhaba.

Kyrenia’ya mı gidiyorsun?

Kyrenia ne?

şehir. şehir merkezi. Ky-ren-ia

Girne diyor be birader. sen yenisin heral burada.

evet yeniyim. bizi mi dinliyordun?

yok be yav kulak misafiriyim.

“kulağına sıçıyım…”

resepsiyonda çalışıyorsun di mi? ben Jacqueline.

havuzun kenarında her şey tahmin ettiğim gibiydi. hiç bir zaman zevk alamadım bu kağıt oyunlarından. ama umarım o zevk alıyordur. havuzun yanından geçerken ona çok iyi bir el gelmesi gerekiyordu.

Ömer!

pas geçme hakkım yok mu? evet ondan hoşlanıyordum. 16 yıldır yaşadığım hayatta, tanıdığım ilk ecnebi kızıydı. ve çok güzeldi. ve o İngilizdi. ve ben resepsiyonisttim.

gelsene havuza.

ben mi?

hava sıcak değil mi?

sıcak.

ee..

çalışıyorum ben.

ama bugün cumartesi!

“feleğin sillesi…”

ardımda Jacqueline’le havuzda geçirilecek dakikaları bırakırken sırtıma binip zıplayan acı bir tecrübeydi cumartesi günü çalışmak.

12 yıl sonra.

bu yazı 14.03.2009 cumartesi günü işten döndükten sonra yazıldı.